Nakakatuwang isipin na sa kanilang edad, nais nilang magka sertipiko ng pagkilala.
Karaniwan sa aking mga learners bukod sa may edad na ay mayroon na ring kanikaniyang mga pamilya. Ikinasisiya at ikinagagalak ko na dumaan sila sa aking pagtuturo. Karangalan ko itong matatawag at maaangkin dahil naging isa akong tulay patungo sa kanilang pagkatuto.
Aminin man natin o hindi, kahit na sa ganoong gulang ay marami parin silang mga pangarap sa kanilang sarili, higit sa lahat ay sa kanilang pamilya. May mga bagay parin silang hinahanap hanap marahil ay naligtaan nila noong sila ay nasa edad ng pag-aaral.
Maraming dahilan kung bakit sila huminto sa pag aaral, karaniwan ay isinisisi nila ito sa kahirapan o kakulangang pinansyal. Yaong iba naman ay malayo ang paaralang pang sekondarya. Kinakailangan nilang maglakad ng ilang kilometro at/o sumakay ng bangka upang makatawid mula sa kanilang lugar patungo sa paaralan. Ganito ang mga naging dahilan sa akin ng aking mga mag-aaral noong kami ay bago palamang nag uumpisa sa ALS.
Masisipag pumasok ang aking mga studyante. Masasabi kong marunong talaga sila sa mga aralin. May mga pag-asa pang maiba ang takbo ng buhay kung nanaisin lamang nila at/o bibigyan ng pagkakataon at mga oportunidad. Kaya ako bilang guro nila ay ginagawa ang lahat ng aking makakaya upang maging bahagi ng kanilang pag-unlad.
Magkaminsan ay nasasagi sa aking isip ang pagsuko sa layo ng lakarin. Kahit may sarili akong sasakyan ay kinakailangan ko paring lumakad ng higit kumulang isang oras upang marating ko ang brgy. Tamis. Ngunit hindi ako tumigil dahil ang mga estudyante ko ang nagiging dahilan ng aking pag lalakad. Kung sila ay may nais na marating, gusto kong maging bahagi ako ng kanilang buhay. Nais kong makatulong sa kanilang ikauunlad.
Tinutukan ko ang mga araling pang akademiko lalo na nag Engles at Matimatika. Sa dalawang asignatura na ito madalas bumababa ang marka ng aking mga estudyante. Isinasama ko ang ilan pang bahagi ng kanilang kurikulom subalit dito talaga kami madalas nauubusan ng oras. Alam ko namang kulang talaga ang isang araw sa isang linggo upang mapunan at maunawaan nila ng husto ang isang leksyon subalit, ayaw ko namang kunin ang buong linggo nila sapagkat may mga pamilya silang binubuhay, may mga anak na inaalagaan at may tahanang dapat ding pagtuunan ng hustong pangangalaga kung kaya, hindi ko sila inuubliga na ibuhos ang buong oras nila sa pag-aaral. Ngunit sinigurado ko sa kanila na sa tuwing kasama nila ako ay may matututuna sila sa akin.
Ngayon, malapit na kaming matapos sa isang taon ng aming pag-aaral. Nawa ay kalugdan kami ng poong may Lumikha at igawad ang inaasaasam ng aking mga studyante. Nananalig kaming lahat na babasbasan nya ang mga mag-aaral na kukuha ng A&E Test upang maging malinaw ang kanilang gagawin at maipasa nila ang pag susulit.
No comments:
Post a Comment